تجربه ی من

حرفی‌ بزن   نه از گذشته‌ها   که من از دیروز‌هایم سیرم ... سیر   و نه از امروز   که حالمان تهی از هر اتفاقی‌ است   خالی‌ از حادثه ... خالی‌   حرفی‌ بزن   از ابدیت   از آینده   از آئینه‌ها   از قلّه‌های فتح نشده   از دریا ی آبی آبی   از بارانی که خیسمان نکرده   از چلچراغ‌های خانه از نامه‌هایی کههنوز به دستمان نرسیده   از شعر   شعر‌هایی‌ برای دل ما از دیدار‌   از دوستت دارم‌هایی‌ که گفته می شوند   از من‌هایی‌ که ما می شوند بگو ...   از شب‌های سیاهیکه صبح می...

وقتی که بعد از دوری زیاد تو را می بوسم حس میکنم ، نامه ی عاشقانه ی فوری ئی را درصندوق پستی قرمز انداخته ام . ...

اگر به آدم بزرگ‌ها بگویید یک خانه‌ی قشنگ دیدم از آجر قرمز که جلو پنجره‌هاش غرقِ شمعدانی و بامش پر از کبوتر بود محال است بتوانند مجسمش کنند. بایدحتماً به‌شان گفت یک خانه‌ی صد میلیون تومنی دیدم تا صداشان بلند بشود که: وای چه قشنگ ! شازده کوچولو ...

هنگامی که تو را به یاد می‌آورم و از تو می‌نویسم قلم در دستم شاخه گلی سرخ می‌شود نامت را که می‌نویسم ورق‌های زیر دستم غافل گیرم می‌کنند آب دریا از آن می‌جوشد و مرغان سپید بال بر فراز آن پرواز می‌کنند هنگامی ‌که از تو می‌نویسم مداد پاک کن‌ا‌م آتش می‌گیرد پیاپی باران بر میزم می‌بارد و بر سبدِ کاغذهای دور ریخته‌ام گل‌های بهاری می‌رویند و از آن پروانه‌های رنگارنگ و گنجشگکان پر می‌گیرند وقتی آن‌چه نوشته‌ام را پاره می‌کنم، کاغذ پاره‌هایم قطعه‌هایی از آینه‌ی نقره می‌شوند مانند ماهی که روی میزم بشکند ... ...

عقل می گوید   که دیوانگیست   عشق می گوید   همانی کههست   هشیاری می گوید   که ناخرسندیست   ترس می گوید   جز رنج، هیچچیز نیست   فراست میگوید   آینده ایندارد   عشق می گوید   همانی کههست   غرور می گوید   مضحک است   هشیاری میگوید   احمقانه است   تجربه میگوید   غیر ممکناست   عشق می گوید   همانی کههست...!   اریش فرید / مترجم:کامیار محسنین / منبع: سایت خانه شاعران جهان ...

الفبا برای سخن گفتن نیست برای نوشتن نام توست ... ...

چگونه فکر می کنی پنهانی و به چشم نمی آیی؟ تو که قطره ی بارانی بر پیراهنم دکمه ی طلایی بر آستینم کتابکوچکی در دستانم و زخمکهنه ای بر گوشه ی لبم، مردماز عطر لباسممی فهمند که معشوقمتویی از عطرتنم می فهمند که با من بوده ای ازبازوی به خواب رفته ام می فهمند که زیر سر تو بوده است ... ...

و دست‌های او نیروی نور بود نیروی نور با رمق دست‌های من بیدار شد حرارت شد خورشید شد سخاوت شد     یدالله رویایی   ...

ای اشتیاق به زیستن مرا دریاب و به خانه ی او ببر.... به حقارت این سبد پاره نگاه نکن... موسایی حمل میکند.. شمس لنگرودی ...