تجربه ی من

دست خودم نیست ، باید بیایم    تا در توفان          تن من قایقت باشد .                           یا نه! بادبانت.     و تمام رگ‌هایم                 رشته‌های سیمی باشند                          تا جریان برق بگذرد از آنها                                             و چراغ اتاقت را                                                        روشن نگه دارد ؛ مثل نفس‌های تو                    که مرا                       زنده نگه داشته‌اند …                                                                      سیما یاری ...

... کلماتهمیشه این قدرت را ندارند که آدمهای خیلی خوشحال یا خیلی غمناک را ارضا کنند، زیراآخرین بیان خوشحالی زیاد و غم زیاد سکوت است...!         برگرفته از کتاب "دشمنان"/ آنتوان چخوف / مترجم: سیمین دانشور ...

دور می‌‌شویم ناگهان از خاطرِ آدم ها چنان سواری شتاب زده در مه‌ چنان گم کرده راهی‌ در خمِ یک کوچه عمر لبخند‌هایِ ما چون سهمِ ما از عشق چه کوتاه... چه کوتاه...       نیکی‌ فیروزکوهی ...

شیشه های باران خورده لباس های اتو نشده کتاب های نخوانده قسط های عقب افتاده ... به نگرانی های کوچک من نخند فقط بگو  آب از سر کداممان نگذشته است  که از ذوب شدن یخهای قطبی می ترسی ؟ زهرا حیدری ...

به درّه‌ی سبز ِ دستانت می‌نگرم و به قامتِ بلندِ اندیشه هایت و صدای روشنت را می‌شنوم که در روشنایی ی روز می‌بارَد ... ...

و روزگارِ درد   چه آرام می‌‌گذرد   چه پر سکوت   مثل گیسوانِ سیاهِ زنی‌ خسته   بر شانه‌های بردبارِ مردِ عاشق نیکی‌ فیروزکوهی ...

اما امروز در محاصره ی پنجره های اسفند میخواهم تو را به نام بخوانم آتشکوچکی روشن کنم چیزیبپوشم و تورا ای پیراهن بافته از گل پرتقال وشکوفه های شب بو ، صدا کنم . ...

گاهی می خندم   گاهی گریه می کنم   گریه اما بیشتر اتفاق می افتد   به هر حال آدم   یکی از لباس هایش را بیشتر دوستدارد.     "زنده یاد الهام اسلامی"   (1362-1390) ...

اگه خدا با ماست ،  پس کی با اوناست؟!   نجات سرباز رایان/  استیون اسپیلبرگ ...