تجربه ی من

می‌خواهم به یادِ من باشی‌ . اگر تو به یادِ من باشی‌ ، عین خیالم نیست که همه فراموشم کنند ... ...

بلوغ چشمهای آبی من دروکردن نفسهای تکه تکه ی توست   وقتی زیر آوار احساساتم بیاختیار میلرزی . انار قرمز نیازهای منمدتیست ترک خورده . بوسه میخواهم بی مقدار . جنون اندامت رابه برکه ی نیازهایم سپرده ام . آن شب که خدا برجستگیهایصورتی را بر بدنت میتراشید بهشت لبریز از بهار نارنجبود . خانه ی کاه پوش غریزه امپر از نرگس شده آغوش بی حجاب میخواهم آری میوه ی ممنوعه ی منمدتیست بالغ شده ...  ...

کتاب هایکودکی ام را که در مدرسه ها خوانده ام از منبگیرید نیمکت های مدرسه را گچ ها... قلم ها... و تخته سیاه را و به من کلمه ایبدهید تا آن را مثل گوشوارهای به گوش معشوقم بیاویزم انگشتانی‌تازه‌ می‌خواهم‌ برای‌ دیگرگونه‌ نوشتن‌ از انگشتانی‌ که‌ قد نمی‌کشند از درختانی‌ که‌ نه‌ بلند می‌شوند و نه‌ می‌میرند، بیزارم‌ انگشتانی‌ تازه‌ می‌خواهم‌ به‌ بلندای‌ بادبان‌ زورق‌ و گردن‌ زرّافه‌ تا برای محبوبم پیراهنی از شعر ببافم ... ...

میخواهم   برایت الفبایی نو بیافرینم متفاوتبا الفبای تمام زبان ها   الفباییاز هارمونی باران و از غبار هاله ی ماه   ازاندوه ابرهای خاکستری و درد برگ های بید   زیرچرخ های ارابه آذرماه می خواهم گنجی از کلمات، به تو هدیهکنم که هیچزنی هدیه نگرفته باشد و نخواهد گرفت   ای زنی که نه پیش از تو   و نه بعد از تو زنی این چنین نبوده است ... ...

از کدوم خاطره برگشتی به من که دوباره از تو رویایی شدم همه ی دنیا نمی دیدن منو من کنار تو تماشایی شدم از کدوم پنجره می تابی به شب که شبونه با تو خلوت می کنم من خدا رو هر شب این ثانیه ها به تماشای تو دعوت می کنم تو هوایی که برای یک نفس خودمو از تو جدا نمی کنم تو برای من خود غرورمی من غرورمو رها نمی کنم تا به اعجاز تو تکیه می کنم شکلِ آغوش تو می گیره تنم اون کسی که پیش چشم یک جهان به رسالت تو تن می ده منم ... ...

باید اعتراف کنم من نیز گاهی به آسمان نگاه کردم ، دزدانه در چشم ستارگان نه به تمامیشان ... تنها بدانها که شبیه ترند به چشمان تو ... ...

میتونن شکنجه ات بدن و مجبورت بکنن همه چیز رو بگی اما نمیتونن مجبورت کنن بهش ون اعتقاد داشته باشی، نمیتونن داخل تو بشن، نمیتونن قلبت رو بگیرن ... ...

اینک در بیداری، تو سبکبال آمده ای و خرافه باورانه یادم هست که چه طور آینه ها آمدنت را درست پیش بینی کرده بودند ... ولادمیر ناباکوف ...

من آرزومند دهانت هستم، صدایت، مویت دور نشو حتی برای یک روز زیرا که …  زیرا که … چگونه بگویم یک روز زمانی طولانی است برای انتظار من چونان انتظار در ایستگاهی خالی در حالی که قطارها در جایی دیگر به خواب رفته اند ! ترکم نکن حتی برای ساعتی چرا که قطره های کوچک دلتنگی به سوی هم خواهند دوید و دود به جستجوی آشیانه ای در اندرون من انباشته می شود تا نفس بر قلب شکست خورده ام ببندد ! آه ! خدا نکند که رد پایت بر ساحل محو شود و پلکانت در خلا پرپر زنند ! حتی ثانیه ای ترکم نکن، دلبندترین ! ...

اکنون که مال منی رویایت را تنگاتنگ رویایم بخوابان و به عشق و رنج و کار بگو که اکنون همه باید بخوابند ... ...