جاودانگی از "فریدون مشیری"

بر قله ايستادم .

آغوش باز كردم .

تن را به باد صبح ،

جان را به آفتاب سپردم .

روح يگانگی

با مهر ، با سپهر ،

با سنگ ، با نسيم ،

با آب ، با گياه ،

در تار و پود من جريان يافت !



موجی لطيف ، بافته از جوهر جهان ،

تا عمق هفت پرده تن را ز هم شكافت .

” من “ را ز تن ربود !

” ما “ ماند ،

راه يافته در جاودانگی !


فریدون مشیری