از "فروغی بسطامی"

کی رفته ای زدل که تمنا کنم تو را ؟

                                  کی بوده ای نهفته که پیــدا کنم تو را

غیبت نکرده ای که شوم طالبِ حضور

                                  پنهان نگشته ای که هویــدا کنم تو را

با صد هزار جلوه برون آمدی،که من

                                باصد هزار دیده تماشـــــــــــــاکنم تو را

چشمم به صد مجاهده آئینه ‌ساز شد

                               تا من به یک مشاهده شیـــدا کنـم تو را

بالای خود در آینۀ چشم من ببین

                                   تا با خبر زعــــــــــــالم بالا کنــم تو را

مستانه کاش در حرم و دیر بُگذری

                                تا قبله گاه مؤمن و ترســــــــا کنم تو را

خواهم شبی نقاب ز رویت بر افکنم

                                     خورشید کعبه، ماه کلیسا کنم تورا

گر افتد آن دو زلفِ چلیپا به چنگ من

                                   چندین هزار سلسله در پــا کنم تو را

طوبی و سدره گر به قیامت به من دهند

                                   یکجا فدای قامت رعــــــــنا کنم تو را

زیبا شود به کارگه عشق کار من

                                  هر گه نظر به صورت زیبــــــا کنم تو را

رسوای عالمی شدم از شور عاشقی

                                  ترسم خدای نخواسته رسوا کنم تو را

با خیل غمزه، گر به وثاقم گذر کنی

                                    میر سپاه، شــــاهِ صف آرا کنم تو را