وقتی تو نیستی از "حسین منزوی"

    وقتی تو نیستی

   شادی کلام نامفهومی است

   و «دوستت می­دارم» رازی است

   که در میان حنجره ­ام دق می­کند

   وقتی تو نیستی

   من فکر می­کنم تو

   آن قدر مهربانی

   که توپ­های کوچک بازی

   گل­های کاغذین گلدان­ها

   تصویرهای صامت دیوار

   و اجتماع شیشه ­ای فنجان­ها،

   حتی

   از دوری تو رنج می­برند

   و من چگونه بی تو نگیرد دلم؟

حسین منزوی