زنده باش از "هوشنگ ابتهاج"

سزد اگر هزار بار

بیفتی از نشیب راه و باز

رو نهی بدان فراز

چه فکر می‌کنی ؟

جهان چو آبگینه‌ی شکسته‌ای‌ست

که سرو راست هم در او شکسته می‌نمایدت ‎ .‎

چنان نشسته کوه در کمین دره‌های این غروب تنگ

که راه، بسته می‌نمایدت

زمان بی‌کرانه را ،

تو با شمار گام عمرِ ما مسنج‏

به پای او دمی‌ست

این درنگ درد و رنج

به سان رود

که در نشیب دره سر به سنگ می‌زند ،

رونده باش !

امید هیچ معجزی ز مرده نیست ،

زنده باش !

هوشنگ ابتهاج