قطعه ای از كتاب"بارداری بی هنگام آقای میم" / محمدرضا مرزوقی

... بعد از سی و هفت سال زندگی حالا دیگر می دانست هرچه کمتر درباره دیگران

بداند، شناختش نسبت به آنها کامل تر است. او حد و مرزها را رعایت می کرد. می

دانست اگر از حد و مرز شناخت فراتر برود، دیگر در پیرامونش چیزی برای کشــف و

شهود باقی نمی ماند. دوست داشت همیشه دور و اطرافش را در هاله ای از ابهام

ببیند، خصوصاً آدم ها را. در زندگی اش فقط دو بار سعی در شکستن این حد و مرز

کرده بود که هر دو بار هم با نومیدی مواجه شده بود. بعدها به این نتیجه رسید که

شناخت کامل و دقیق هر انسانی که خــود نام آن را شناختی رئالیستی گذاشته

بود، به ویران کردن تـــــــــصاویر زیبا و مقدسی که می توانیم از آن ها در ذهن خود

بسازیم، نمی ارزد. آدم ها همین که هستند، خودش کافی است.

چه شناختی بالاتر از این؟...!