بیا از "نیکی‌ فیروزکوهی"

دلواپسِ غربتِ من نباش

 در این دیار

 پنجره ها

 عادتِ دیرینه‌‌ای دارند

 به باران

 و باران به خیسی خیابان

 و خیابان‌ها به آدم‌هایِ تنها

 آدم‌هایی‌ که در تاریکی‌ شب می‌‌دوند

 تا زودتر به خانه‌های سردشان برسند

 آدم‌هایی‌ که دردِ بیکسی خود رافراموش می‌‌کنند

 و به عزیزشان می‌‌نویسند

 دلواپسِ غربتِ من نباش

 اینجا بعد از تو

 پنجره

 و باران

 نزدیکترین‌ها هستند به من

 و خیابان

 خیابان ... هنوز هم راهیِ است برایرسیدن

بیا...

نیکی‌ فیروزکوهی