تجربه ی من

جوری رفتار میکنی انگار که هرگز نرفته بودی مثل یک پرنده ، هر جا که دلت خواست پرواز میکنی جوری رفتار میکنم انگار که هنوز نرفته ای مثل یک حشره ی کوچک گوشه‌ای کز می‌کنم و حواسم به عنکبوتِ بزرگ و سیاهی است که گوشه ی سقف سیاه‌ترین تار دنیا را تنیده تا به محضِ رفتنِ تو مرا در خود ببلعد نیکی‌ فیروزکوهی ...

تن‌ به نامه‌هایِحقیر داده ام تو با عطرِ بابونهی موهایت ... می‌روی تو بویِ ریواسرا با خود می‌بری و من .... نفسم تنگ می‌‌شوداز واگویه ی اینهمه دوری ... تن‌ به نامه‌هایحقیر داده ام یادت باشد ..."عشق‌هایِ روشنفکرانه" همیشه بزرگ نیست همیشه قصه‌هایِلیلی پر از مجنون نیست کنجکاوی بیهودهمیکنی‌ افسانه عصرِ اتمهیچ چیز اساطیری ندارد در سرزمینِ تناقض‌هایِشدید ما ... و هر کسی‌از جنس ما مبعوثِ حسرتِ بیابانمیشویم ... تن‌ به نامه‌هایِحقیر می‌‌دهم آرام برو ... آهستهتر من به عطر بابونهو بویِ ریواس آلوده ام   نیکی‌ فیروزکوهی ...

...

...

آموزگار نیستم تا عشق را به تو بیاموزم ماهیان نیازی به آموزگار ندارند تا شنا کنند پرندگان نیز آموزگاری نمی خواهند تا به پرواز در آیند شنا کن به تنهایی پرواز کن به تنهایی عشق را دفتری نیست بزرگترین عاشقان دنیا خواندن نمی دانستند نزار قبانی ...

آنچه هر جدایی را تحمل ناپذیر می کند اندیشه ی پایان آن جدایی ست! نادر ابراهیمی - بار دیگر، شهری که دوست می داشتم ...

نان را از من بگير ، اگر ميخواهي ، هوا را از من بگير ، اما ؛ خنده ات را نه . گل سرخ را از من مگير سوسني را كه ميكاري ، آبي را كه به ناگاه در شادي تو سر ريز ميكند ، موجي ناگهاني از نقره را كه در تو ميزايد . از پس ِ نبردي سخت باز ميگردم با چشماني خسته كه دنيا را ديده است بي هيچ دگرگوني ، اما خنده ات كه رها ميشود و پرواز كنان در آسمان مرا مي جويد تمامي درهاي زندگي را به رويم ميگشايد . عشق من ، خنده ي تو در تاريكترين لحظه ها مي شكف...