تجربه ی من

غرور گفت  "غیر ممکن است" تجربه گفت  "خطرناک است" عقل گفت  "بیهوده است" دل زمزمه  کرد "امتحانش کن" ...

خوشحالم! آنقدر كه نمی‌دانم كدام يک از دردهايم را فراموش كرده‌ام. حافظ ایمانی ...

چه میگذرد در دلم که عطر آهن تفته از کلمات ریخته است چه میگذرد درخیالم که قل قل نور از رگهایم به گوش می رسد چه میگذرد در سرم که جرجر طوفان بندشده در گلویم می لرزد می دانم شبی تاریک در پی است ومن به چراغ نامت محتاجم طوفان هایی سر چهار راهها ایستاده اند وانتظار مرا میکشند ومن به زورق نامت محتاجم حضورتو چون شمعی درته دره کافی ست که مثل پلنگی به دامن زندگی در افتم قرص ماه حل شده در آسمان !! چه میگذرد در کتابم که درختان بریده بر می خیزند کاغذ می شوند تا از تو سخن بگویم ...... شمس لنگرودی ...

... عادت رد تفکراست و ردتفکرآغازبلاهت است وابتدای ددی زیستن، انسان هرچه دارد؛ محصول تمامی هستی خویش رابه اندیشه سپرده است، ومن پیوسته می اندیشم ؛ که کدام راه،کدام مکتب وکدام اقدام، درفروریختن این بنا می تواند تاثیر بیشتری داشته باشد و همیشه خاطرات عاشقانه از نخستین روز، نخستین ساعت، نخستین لحظه، نخستین نگاه ونخستین کلمات آغازمیشود همانگونه که سیاست ازنخستین زندان، نخستین شلاق و نخستین دشنام های یک بازپرس... عشق نفس نخستین است ودرد؛درد جاری، نخستین همیشه... سن مشکل عشق نیست زمان نمیتواند بلور اصل راکدر کند مگر آنکه تو پیوسته برق انداختن آن را از یاد برده باشی .... زنده یاد نادر ابراهیمی ...

یک شبِ مهتاب   مردمانِ زیادیساز‌هایشان را بر می‌دارند   زیباترین آهنگ‌هارا می‌‌نوازند   تا من عاشقانه‌‌ترینشعرم را برایت بخوانم   تا تو مستِ عطرِشب بو ها   تا تو عاشق یکدسته گلِ یاس شوی   و تو خواهی‌ دید   که تمامِ دنیابیدار مانده است   تا به آغوشم بیایی   و من دیوانه واربگویم   " دوستت دارم"     نیکی‌ فیروزکوهی ...

سرشارم از شعرهای نچیده روزهای نیامده اتوبوس هایی مملو آدمیانی که به تعطیلی می‌روند   قلبی که روی دست بهار مانده است کف‌های پر کشیده بر پر مرغانی که به سمت شمال می روند . سرشارم از شکایت سنگ‌ها وقتی که در ترنم رودخانه ترک می خورند سرشارم از برف، از ترنم انگور، نور و در انتظارم از بُن تاریکی آفاقم را روشن کنی من برخیزم و در درخشش روزی  دیگر باقی زندگی را پی گیرم شمس لنگرودی ...

اشک رازی است لبخند رازی است عشق رازی است اشک آن شب لبخند عشقم بود قصه نیستم که بگویی نغمه نیستم که بخوانی صدا نیستم که بشنوی یا چیزی چنان که بینی یا چیزی چنان که بدانی... من درد مشترکم مرا فریاد کن درخت با جنگل سخن می گوید علف با صحرا ستاره با کهکشان و من با تو سخن می گویم نامت را به من بگو دستت را به من بده حرفت را به من بگو قلبت را به من بده، من ریشه های تو را دریافته ام با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام  و دست هایت با دستان من آشناست. ...